Opinia: W wieku 68 lat Immediate Pump pomógł opłacić leczenie

Mam 68 lat, mieszkam sam w Gdańsku. Kiedyś pracowałem w stoczni — całe życie w hałasie metalu, zapachu oleju i chłodnym wietrze znad Bałtyku. Potem przyszły lata 90. i wszystko zaczęło się zmieniać. Stocznię redukowano, ludzi zwalniano, hale zamykały się jedna po drugiej. Zostałem, ale już nie w takim systemie, do którego byłem przyzwyczajony — praca stała się mniej stabilna, pensja mniej przewidywalna. Wielu kolegów wtedy po prostu odeszło, ktoś wyjechał, ktoś zmienił zawód. Zostałem do emerytury, bo nic innego naprawdę nie umiałem.

Teraz żyję z emerytury i widzę, że to wystarcza tylko na najpotrzebniejsze. Co miesiąc z góry dzielę pieniądze w głowie: tu jedzenie, tu leki, tu rachunki. Najtrudniejsze są nieprzewidywalne koszty. Lekarz zlecił badania, ale kolejka na kilka miesięcy, a szybciej — prywatna klinika, a tam... rachunek po prostu nie do udźwignięcia. Leki też nie zawsze są w pełni refundowane i często biorę tylko to, co najważniejsze, resztę odkładam „na potem”, choć wiem, że to „potem” może nie nadejść w dogodnym momencie.

Potem ból w kolanach stał się prawie nie do zniesienia — choroba zwyrodnieniowa stawów plus mikrourazy po dekadach pracy na wyczerpanie i zbyt małej uwadze, bo gdy się jest młodym, łatwo lekceważyć takie „drobności”... Terapeuta skierował do ortopedy, ale tam czeka się na wizytę ponad pół roku! W efekcie albo prywatna klinika, albo powolna utrata sprawności.

Immediate Pump znalazłem sam — starszemu człowiekowi nie jest obce oszczędzanie i odmawianie sobie, pierwszy depozyt 800 zł udało mi się zebrać dość szybko (choć było to bolesne). Uczyć się czegoś nowego w tym wieku to już prawie wyczyn, ale z pomocą wsparcia technicznego jakoś ogarnąłem.

Jak mówi przysłowie: „Kiedy trzeba, człowiek się nauczy”. I ja się nauczyłem!

Po 4 miesiącach pracy na platformie uzbierałem potrzebne 5 500 zł na pełny kurs leczenia (na szczęście operacja nie była potrzebna), a gdyby nie to, nadal stałbym w kolejce do specjalisty!

Po leczeniu kolan życie jakby znowu stało się moje. Najpierw sprawdzałem, czy mogę iść dalej niż do sklepu i z powrotem. Potem złapałem się na tym, że już nie spieszę do domu, tylko idę ulicą, słucham miasta, patrzę na wodę w porcie.

I najdziwniejsze — zniknęło ciągłe czekanie na ból. Zostało zwykłe zmęczenie, ale nie takie, które psuje cały dzień. Znowu zauważam proste rzeczy: poranne powietrze, rozmowy na ulicy, szum tramwaju. Życie nie stało się inne — ale znowu stało się żywe.

Teraz nadal korzystam z platformy — niestety wiek daje o sobie znać nie tylko w kolanach, teraz w kolejce zęby! Powodzenia i pamiętajcie: wyjście jest zawsze, nawet gdy wydaje się, że go nie ma!